Kennismaking
Activiteiten
Gedane zaken
Nieuws
Contact
Home

Nieuwsbrief: Anders dan anders

portretje vrouw kleiner

Vier vrijgezelle broers tussen de 45 en 70 jaar, die ook nog eens bij elkaar wonen in de boerderij van wijlen hun ouders. Dat is best bijzonder, anders dan anders. Ik zag ze in het tv-programma 'Goed volk', waarin de Vlaamse kok Jeroen Meus met hen praat en voor hen kookt.

De broers blijken helemaal niet van 'bijzonder' en 'anders´te houden, liever´altijd hetzelfde´. Als er wordt gekookt is dat steevast groentensoep, vlees, sperziebonen en aardappelen. "Want", zegt een van de vier, "we houden niet zo van verandering. Als het goed is voor één keer, is het goed voor altijd." Dán zet Meus zich achter het fornuis en maakt vol-au-vent, maar wel heel anders dan anders. De broers zijn er stil van.

Iets ervaren wat je nog niet kent, vind ik interessant. Veranderen betekent bewegen: je kunt meegaan in die beweging, je blik verruimen en je laten verrassen; of het aan je voorbij laten gaan. Dán eet je altijd hetzelfde. Dat is niets voor mij, ik houd juist van anders dan anders, van afwisseling en verandering. In mijn laatste  nieuwsbrief is dát het leidende thema. In relatie tot mijn werk natuurlijk.

Lees in deze nieuwsbrief over wat redactie eigenlijk inhoudt, compleet met een mooi voorbeeld; over een 'andere' manier om mensen uit je bedrijf voor te stellen; over Haagse krachtpatsers die hun leven zagen veranderen, over nieuwe, andere woorden; en steek iets op van mijn taaltips.

Wil je mijn nieuwsbrieven ontvangen? Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.!

______________________________________________________________________

"Gelukkig was ik geen danser"

 

foto liggend klein 1

 

“Ik heb al eerder mijn verhaal gedaan. Toen ze voor een interviewreeks nog een eenbenige vrouw nodig hadden.” Zelfspot, daar houdt Serena wel van. Maar wacht, laten we beginnen bij het begin. Want eenbenig, dat word je niet zomaar.

Wie ís Serena? Vóór het gesprek dat ik met haar zal hebben, lees ik op haar website alvast iets over haar professionele leven. Ze is een zelfstandig ondernemer in de muziek: 'Een zangeres die zich prima thuis voelt in het klassieke barok-, romantische en contemporaine repertoire'; daarnaast is ze zangdocent en dirigent.

Buikdansen
Toen ze in 2004 een tournee maakte met de opvoering van Die Fledermaus genoot ze van de combinatie opera en theater. Híerbij voelde ze zich thuis. “Ze hadden me gevraagd omdat ze iemand wilde hebben die kon zingen, maar ook van dansen wist. Dat kwam goed uit,” grinnikt ze, “want ik deed aan buikdansen. Dertig voorstellingen heb ik gedaan, ik was kapot nadien. Maar het was heerlijk en ik had ook nog goed verdiend. Achteraf bleek het ook een gedenkwaardige tournee. En voorlopig mijn laatste.” Maar dat kon ik toen nog niet weten.”

Niets te ontdekken
Voldaan en blij was ze, maar ook compleet uitgeput. Waarmee ze al een flinke tijd leefde, maar waarvoor ze niet wilde zwichten, was de steeds erger wordende pijn in haar linkerbeen en -heup. Lees verder!

Opnieuw een nieuw verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

______________________________________________________________________

 

Ideetje? Miniportretten op Facebook

Een leuke manier om lezers kennis te laten maken met uw bedrijf of organisatie is een 'portretreeks' op je Facebook-bedrijfspagina. Weer eens iets anders.

ideetje Facebook kleinerIk schreef zulke portretjes voor het ministerie van Binnenlandse Zaken. Negen korte verhalen over gemeenteraadsleden, onder meer over Roelie Bosch (Almere), Dennis Chafiâ (Westland) en Marian Pater (Zwijndrecht). Dit als aanloop naar een congres van BZK. Elke week verschenen een paar portretjes, in woord en beeld, op de BZK-Facebookpagina. 

 

____________________________________________________________________ 

 

 

Nieuwsbrief: In (en uit) de mode

Word je ook regelmatig gemaand eens wat vaker out of the box te denken? Valt het je ook op dat bijna iedereen in de een of andere bubbel zit, zeg maar. Dat veel mensen alles super vinden? Waarom zeggen mensen ineens dat ze janken in plaats van huilen, hebben ze het te pas en te onpas over verbinding maken, zeggen ze bij alles dat ze ervoor kiezen, en vertéllen ze je iets niet gewoon, maar willen het graag met je delen? In deze herfstnieuwsbrief gaat het over mode in taalgebruik, benaderd vanuit verschillende invalshoeken. in de mode d kleiner

  • Over woorden die misschien wel uit de mode zijn, maar blíjvend populair (zoals bolleboos en regelneef).
  • Over waardering: wat vinden mensen mooie woorden? Daar is onderzoek naar gedaan. 
  • Bestaat er ook zoiets als ‘mode’ in bijvoorbeeld vacatureteksten? Kun je die misschien eens anders dan anders, maar toch modieus opstellen?
  • 'Zelfstandige' tekstschrijvers; hoe zit dat met het woord ‘zelfstandig’.
  • Nooit uit de mode: persoonlijk contact. Over briefing en offerte.
  • 'En' gebruiken aan het begin van een zin: 'vroeger' niet, nu wel?

Interesse?
Hier lees je de hele nieuwsbrief. En vind je hem leuk, meld je dan aan voor de volgende!

________________________________________________________________________

 

Was het liefde?

Het avontuur trok. Maar ook uit betrokkenheid bij mensen die het minder goed hebben dan wij, sloot Christine zich aan bij een ‘bouwbrigade’ voor Nicaragua. Toen ze er voor de derde keer was, ontmoette ze iemand die haar leven op z’n kop zette.

foto fb en webiste  1Ergens in de jaren tachtig kocht Christine een huis met achtentwintig kamers. Niet om al die ruimte voor zichzelf te hebben, maar voor de inkomsten. Ze was net gescheiden, had drie kleine kinderen en zag in het huis een mogelijkheid om geld te verdienen. Ze begon een kamerverhuurbedrijf. [ ...]

Zin in avontuur
Het is jaren later als Christine weer aan het bouwen slaat. Den Haag heeft dan een stedenband met Juigalpa in Nicaragua en stuurt regelmatig ‘bouwbrigades’ die kant op. Christine sluit zich aan. Ze krijgt een training ‘bouwtoepassingen’, leert een beetje Spaans en vertrekt met een groepje mensen voor een maand. “Ik ben een maatschappelijk betrokken mens, maar ik had ook zin in avontuur.”

Nergens spijt van
Ze krijgt de smaak te pakken en besluit na twee keer opnieuw terug te gaan, maar nu alleen. Was ze gegaan als ze had geweten wat die volgende keer haar zou brengen? “Zeker”, zegt ze nu, meer dan tien jaar later. “Ik heb nergens spijt van, en ik had nooit kunnen vermoeden wat er gebeurde.” Lees verder hoe het Christine in Nicaragua verging!

Een nieuw verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

 

_________________________________________________________________________ 

 

Een meer dan uitdagende klus!

“De geschiedenis van het ouderenbeleid in Den Haag, willen jullie die opschrijven?” Dat was begin 2017 de vraag van de gemeente Den Haag aan mij, aan Lex Noyon en Jan Booij. “En willen jullie die zó opschrijven dat alle inwoners van Den Haag het verhaal gemakkelijk en met plezier kunnen lezen.”

Het werd een meer dan uitdagende klus! We maakten een taakverdeling: organisatie, informatie winnen en compositie  (Jan), onderzoek en schrijven (Lex en Carla). Maar dan: hoe pak je zoiets aan? Hoe vinden we daarin een goede structuur? Welke mensen vragen we om erover mee te denken, mee te praten. Wie kent de mooie verhalen uit het verleden? We hebben veel mensen gevonden die er met enthousiasme aan hebben meegewerkt en feit en fictie voor ons wisten te scheiden. Veel mensen met verhalen uit de praktijk, maar ook bijvoorbeeld het Haags Historisch Museum. In oktober 2017 – de Maand van de Vitaliteit – verscheen het resultaat Den Haag, seniorvriendelijke stad, toen en nufoto bij boek

Dat juist Den Haag een dergelijke ‘canon’ voor ogen had, was overigens niet verwonderlijk. Den Haag trad in 2015 als eerste Nederlandse stad toe tot het netwerk van Age-friendly Cities van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO). Toetreding was, naast de ambities, mogelijk vanwege de rijke geschiedenis en ervaring die Den Haag heeft op het gebied van ouderenbeleid. 

Foto: bezetting van het VVO-gebouw door ouderen uit Haagse wijk-ouderengroepen (1983)

 

___________________________________________________________________________

Een idioot soort uitdaging

Op een dag nam Nicole het vliegtuig naar de Turks-en-Caicoseilanden. Ze was er een week en kreeg er de grootste opdracht uit haar carrière. Het was een geschenk uit de hemel, want toen ze vertrok zat ze met haar bedrijf aan de grond. Nu, vijf jaar later, is ze nóg verbaasd over de vlucht die haar leven genomen heeft. “Het was een te grote jas waar ik ben in gegroeid.”  Nicole nog kleiner eigen website

Nicole had sinds 1984 een eigen grafisch ontwerpbureau; een paar jaar met partners een paar jaar zonder. "Er was altijd genoeg werk, leuke opdrachten en genoeg omzet om van te leven. Tot in 2008 wereldwijd de financiële markt instortte, en zich een ongekende economische crisis verspreidde. Kleine ondernemers zoals Nicole zagen de vraag van opdrachtgevers in razend tempo afnemen. “Ik had bijna geen werk meer. Eerst dacht ik: het komt wel weer goed. Dat was altijd zo geweest. Maar na een tijdje wist ik dat het helemaal niet meer goed kwam." Lees verder!

Het tiende verhaal!
in de reeks Haagse krachtpatsers, een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

____________________________________________________________________________________

Uit de oude doos

Deze tekstschrijver maakt fouten tegen de taalregels! Begin jaren negentig deed ik iets, wat nog niet in de mode was en kreeg het daarom aan de stok met een secretaresse van een scheidend directeur van een zorginstituut. Hij was blij met het interview dat ik over hem geschreven had. Zij wees de tekst af. En omdat secretaresses het vaak voor het zeggen hebben, ging het verhaal niet door. Waar ging het over? Over dat ‘en’ in de voorgaande zin: volgens een oude schoolregel die zij in haar hoofd had, begon je een zin nooit, maar dan ook nooit, met ‘en’. In de praktijk ligt dat een stuk genuanceerder.

'En' aan het begin van de zin, mag dat?  goed gedaan website kleiner
Jazeker mag dat! En is een nevenschikkend voegwoord. Het verbindt gewoonlijk een hoofdzin met een voorafgaande hoofdzin. De twee zinnen kunnen dan één samengestelde zin vormen, maar dat hoeft niet.
Je kunt het tweede deel ook als losse zin weergeven, bijvoorbeeld om de eerste zin duidelijk als zelfstandige zin te presenteren.
Of om het alternatief met en meer nadruk te geven. Door de tweede zin als nieuwe zin te presenteren valt die nieuwe zin meer op.

Voorbeelden
Gisteren was het museum al open voor journalisten en genodigden. En vandaag opent het de deuren voor het publiek.

Ook kan een afzonderlijke zin ingeleid door en een verband leggen met meer dan één voorafgaande zin, of verwijzen naar een situatie buiten de tekst.
Mijn ene opa was timmerman. Mijn andere opa werkte op een kantoor. En mijn beide oma's waren huisvrouw.
En dan is er nog het probleem van de afvalverwijdering.
En wie heeft de deur weer niet op slot gedaan?

Wat schrijven de boeken?
Deze stijl is informeel, zeggen de boeken. Een zin met ‘en’ beginnen is meer spreektaal dan schrijftaal. En laat dat nu net de reden zijn waarom het mij zo bevalt! En dat veel goede schrijvers van deze zinsconstructie gebruik maken! De informele toon trekt veel meer aan dan de formeel zakelijke stijl.

 

_______________________________________

Nieuwsbrief: schrijven is voor specialisten

Een nieuwsbrief maken: dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. En dat geldt bijvoorbeeld ook voor webteksten publiceren, en een artikel schrijven op basis van een interview. Als je iets te schrijven hebt, kun je natuurlijk zelf aan de slag gaan, maar het ook overlaten aan specialisten! Haagse Harry voor eigen website

Pleidooi, tips en weetjes
Een mooi onderwerp voor mijn zomernieuwsbrief, eigenlijk een pleidooi voor specialstenwerk. Met tips voor als je toch zélf die digitale nieuwsbrief wilt gaan maken, of een serie interviews. Natuurlijk ook weer uitleg van 'veelgemaakte fouten' en hoe het dan wel moet, en leuke weetjes over de herkomst van woorden.

Interesse?
Lees de nieuwsbrief, en meld je aan voor de volgende.

Publicatie: 10 juli 2017 - Foto: Loes Schleedoorn.

 

____________________________________________________

Daarom mocht de hond niet mee

Nieuwsgierig, voortvarend en een beetje ondeugend, zo zal Ineke geweest zijn toen ze jong was. Er werd veel gelachen in de jaren dat ze volwassen werd. Maar gepraat werd er weinig. In elk geval niet over wat je in het leven zoal tegen kon komen. Dat gebrek aan voorlichting brak haar op toen ze trouwde. En nog meer toen ze na vijftien jaar huwelijk een totaal onverwachte mededeling kreeg.Ineke 1 kleiner

Het was een behoorlijk gewaagde stap die Ineke op haar achttiende zette. Ze tekende voor een opleiding bij de Marine Vrouwenafdeling: ze werd een ‘Marva’. Vanuit Zwolle, vanuit een warm, beschermd gezin stapte ze de Randstad en de wereld van de krijgsmacht binnen. Dat was best lef hebben, zeker in de tijd waarin dit speelde: 1950.

Haagse krachtpatsers
Weer een bijzonder verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

____________________________________________________