Kennismaking
Activiteiten
Gedane zaken
Nieuws
Contact
Home

VERHUISD!

verhuizen kleiner7 juli 2017 - Drie weken zit ik nu op mijn nieuwe werkplek in hartje Den Haag, om de hoek bij het Paleis Noordeinde. Naar buiten lopen in een vrolijke winkelstraat, even buiten zitten op een bankje voor het paleis, koffie drinken op een vriendelijk terras. Wat een verschil met de Binckhorst! Daar zat ik in een (te) groot gebouw aan het begin van wat op termijn het hipste deel van de stad moet worden. Wij, mijn twee ‘kamergenoten’ en ik, besloten daar niet op te wachten. We hadden vier jaar een ruimte gedeeld en het samen goed gehad. Maar de omstandigheden waren veranderd (voor hen), het werd tijd uit elkaar te gaan.

Verhuizen dus 
Dat was eigenlijk alleen op mij van toepassing, ik had de meeste spullen en meubels om te verplaatsen. Ruim voor de opzegdatum ging ik al aan de slag: inpakken, wikken en wegen wat ik wel en niet mee zou nemen, weggooien. Ondertussen afstand nemend van die vier jaar dat we samen hadden gewerkt, gepraat, gelachen, (niet gehuild, mijn kamergenoten waren mannen; daarmee niet zeggend dat mannen nooit huilen).  

Ik heb de andere twee niet zien inpakken
Wat ze hadden, gooiden ze in hun auto en reden ermee weg. Om míjn spullen over te brengen huurden we een busje. Alles moest naar 3 hoog, zonder lift! Met bewondering heb ik ‘mijn’ mannen een GLAZEN blad van 2,25m naar boven zien hijsen, tree voor tree, bochten nemend en muren ontwijkend. Ten slotte ruimden we de laatste restjes op voor de oplevering van de oude ruimte. We maakten er korte metten mee, bijna alles verdween in de afvalcontainer. Dat was de Bink: dag Arnoud, dag Jan, ik zal jullie missen.

 

_____________________________________________________________

Twee interviews

wolken kleinerAugustus 2016: Gerdine Keijzer staat voor haar afscheid als directeur van de Rijksdienst voor Identiteitsgegegevens (RvIG). De Nederlandse Vereniging voor Burgerzaken (NVVB) vraagt mij haar te interviewen voor hun blad Burgerzaken en Recht. In het torenhoge gebouw van Binnelandse Zaken, waar ze zetelt, schiet ik in ijltempo naar de 30e verdieping. Ik verheug me op het uitzicht, maar aangekomen ben ik omgeven door flarden mist, ik ben in de wolken! Ik heb een leuk gesprek en veel stof voor een interessant artikel. Wat een krachtige, dynamisch vrouw, mooi in deze behoorlijk mannelijke omgeving.

Mei 2017: Rhodia Maas is de nieuwe directeur van de RvIG en nu een half jaar in functie. Opnieuw vraagt de NVVB mij of ik een artikel wil schrijven voor hun blad. Opnieuw in de lift, met dichtklappende oren, naar de 30e verdieping. Ik kijk m'n ogen uit, want het is nu helder en het uitzicht miraculeus! Ook Rhodia Maas vertelt een goed verhaal waarover ik genoeg kan schrijven. Ze lijken wel iets op elkaar, deze dames. Wat een leuke opdrachten zijn dit. Bijzonder dat ik ze allebei heb kunnen spreken.

 

_____________________________________________________________

 

 

Veertig dagen

Liesbeth  website
In de Marokkaanse familie van haar vorige man werd Liesbeth beschouwd als een medicijnvrouw. In de Hollandse polder had ze ‘gewoon’ genezende handen, als kind al. Toen niet als gave onderkend, maar na de ingrijpende dood van haar broer, en later die van haar man, tot volle ontplooiing gekomen. Daarmee ook haar denken over dood en bewustzijn.
   

Toen Liesbeth op 5 februari 1992 in de middag gebeld werd, wist ze: ‘Rik gaat dood’. Rik, haar enige broer, met wie ze een innige band had. Die ochtend had ze de fiets gepakt om naar haar werk te gaan, maar bedacht zich. ‘Ik moet met de auto vandaag, en m’n toilettas mee’. Ze had bijna niet geslapen, klaarwakker en gespannen had ze in bed gelegen. ‘Wat is er aan de hand, wat gaat er gebeuren’, vroeg ze zich af. Na dat telefoontje werden dingen duidelijk. Maar niet direct. Lees verder!

Haagse krachtpatsers
Een gloednieuw verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

 

___________________________________________________________________

Blogje: In een overvolle treincoupé

Vrijdagavond half 6 in de trein naar Rotterdam. Hij is tot de nok gevuld, maar er heerst een soort vredige rust. Iedereen is bezig, met z’n berichten op Facebook, met het laatste nieuws op Nu.nl, met luisteren naar muziek, met een boek lezen. Er wordt nauwelijks gepraat; de mensen die hun telefoon of laptop in de tas hebben gelaten, slapen. Want het is vrijdagavond, het werk is gedaan voor deze week en men zakt massaal in. Ik vind de stilte weldadig.

Wie durft?
Tegenover me zit een vrouw met twee grote, volle tassen. Ze staan op de zitplaats naast haar en blíjven daar staan, ook als het almaar voller wordt. Ik wacht op degene die de plaats zal gaan opvragen. Wie durft? In Delft stapt een man in en ik denk: híj durft. Het klopt, gedecideerd worstelt hij zich richting zitplaats. De vrouw kan niet anders dan de tassen op schoot nemen, want in het bagagerek boven haar passen ze niet. Het ziet er benauwd uit.

Een prachtexemplaar
sinaasappels kleinerDe gedecideerde man ziet er geen been in – ook al zit hij in een hoekje gedrukt - om iets te gaan eten. Niet een gemakkelijk te hanteren broodje haalt hij uit zijn tas, maar een sinaasappel. Daar moet je eerst van alles mee doen voordat je hem kunt opeten. Maar hij heeft zich goed voorbereid,

 

_____________________________________________________________________________________

 

Nieuwsbrief: 'Helder en begrijpelijk'

'Geen idee wat dit betekent': je wilt toch niet dat iemand dat zegt van je bericht? Dus: of het nu gaat om zakelijke, vriendschappelijke of privéteksten, zorg dat de persoon aan wie je schrijft, begrijpt wat je wilt zeggen. Zeg en schrijf het in helder gestructureerde zinnen, met bekende, begrijpelijke woorden.

Helder en begrijpelijk
Daarover gaat het in mijn eerste nieuwsbrief van 2017: helder en begrijpelijk communiceren.

in de bonen  2Een leuk verhaal, tips en voorbeelden laten zien hoe het allemaal wat simpeler kan. Lees verder

 

 

__________________________________________________________________________

Eens een vluchteling ...

In de Hongerwinter van 1945 zette Hildegards moeder haar kinderen op een kar met twee paarden ervoor en trok met miljoenen andere Duitsers weg uit West-Pruisen. Op de vlucht voor de Russen. Voor de kleine Hildegard was het één groot avontuur, omdat ze de ernst van wat zich afspeelde, nog niet kon begrijpen. Later zou ze concluderen dat die vlucht een beslissende wending in haar leven was geweest. Hoe had ze anders de Nederlandse man kunnen ontmoeten op wie ze hopeloos verliefd werd? Hildegrad voor web

“Heb je Het Duitsland van mijn moeder gezien? Daarin zag ik mezelf terug.” Hildegard (77) doelt op een documentaire serie die op tv te zien was. Na de val van het naziregime werden de provincies van Duitsland ten oosten van de Oder-Neisselinie door de geallieerden toegewezen aan Polen en de Sovjet-Unie. Vanaf 1944 gingen mensen op de vlucht voor het Sovjetleger. In de documentaire volgt programmamaker Britta Hosman de vluchtroute die haar moeder als vierjarig meisje nam, weg uit die Ost-Gebieten. Mét haar miljoenen andere Duitsers, onder wie Hildegard, ook een klein meisje toen.Lees hier verder

 

Haagse krachtpatsers 
Weer een nieuw verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers: een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

 

 __________________________________________________________________________________

 

De speech

Het prototype goed opgeleide Surinamer in pak met aktentas werd Atlin na zijn studies in elk geval niet. Integendeel! Een linkse jongen op een oude fiets, die de wereld wilde verbeteren en democratie uitdroeg, dat typeerde hem beter. Met één doel: mensen helpen. Dertig jaar later wordt hem tijdens een speech plotseling meer dan duidelijk dat hij van richting moet veranderen. Atlin   web

Atlin (18) en zijn broer Wilfred (19) zijn koud in Nederland of ze stappen in de bus naar het Westland. Twee Surinaamse jongens in een gele NZH-bus richting Poeldijk, dat viel op in die tijd, het was 1967. Lees hier verder

 

Haagse krachtpatsers
ok dit is een verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers: een idee van Carla van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's)

________________________________________________________________

 

Te vroeg geboren

Hij zou niet ouder worden dan veertig, hooguit vijfenveertig jaar. Ondanks dat zwom hij als een professional, trouwde hij zijn grote liefde, tegen alle weerstand in, schoolde zichzelf, werkte hard en reisde de hele wereld over. Wim, nu 92, logenstrafte alle statistieken en voorspellingen.  Wim ten B foto 1 200px  voor website 2

In 1928 is Wim nog maar een klein mannetje, een kleuter die vrolijk aan de hand van z’n moeder naar de kleuterschool gaat. Op een dag wordt hij plotseling ziek, moet overgeven. Zijn moeder wordt gewaarschuwd. Ze neemt hem mee naar huis, legt hem in bed en roept de dokter. Die denkt aan een kinderziekte, mazelen misschien. Maar na een week kan Wim niet meer staan. Diagnose: polio; kinderverlamming in de volksmond.Lees hier verder

 

Haagse krachtpatsers
Weer een nieuw verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, een idee van Carla ven den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

 

____________________________________________________________________________

 

'Onzin om te geloven in een wonder'

Vanaf eind maart 2007 stond de wereld een paar weken stil voor Melanie. Stilstand, een groter contrast met het leven dat ze tot dan toe leidde, bestond er niet: vol vaart, met veel werk, altijd bezig. Het was alsof iemand ‘stop’ gezegd had, ‘tot hier’. Het duurde vijf jaar tot ze volledig besefte wat de gevolgen waren van wat er gebeurd was.

foto 1 web grootEen herinnering uit 2001. Melanie en ik zitten bij Bert, een opdrachtgever namens de provincie Zuid-Holland. We maken met hem een boekje over een project in de jeugdzorg. Ik heb interviews gehouden, Melanie heeft een voorstel gemaakt voor de vormgeving. Het is een intensief gesprek, dat goed verloopt. We zijn blij, Melanie heeft de afgelopen nacht doorgewerkt om het af te krijgen. We ronden af. Melanie is nog net op tijd voor de volgende afspraak, bij de volgende opdrachtgever, met de volgende deadline in het vooruitzicht. ’s Avonds komt er iemand eten, dus tussendoor nog even boodschappen doen, en daarna iets bespreken met haar zus, met wie ze werkt aan weer een andere opdracht. Ik kijk haar na als ze op de fiets wegrijdt, mijn tempo is van een heel andere orde. Soms benijd ik haar om haar tomeloze energie. Lees verder

Haagse krachtpatsers
Dit is een een nieuw verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, 'levensverhalen met een twist'. Een idee van Cala van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

 

 _________________________________________________________________________________________________________

  

Stieren houden van stabiliteit

Een toevallige ontmoeting en een zwaar auto-ongeluk. Iemand die een kaartje achterlaat. Toen in Hugo’s leven alles leek mis te gaan, waren het deze gebeurtenissen die hem een nieuw pad op stuurden. Zij waren nodig om uiteindelijk de beslissing te kunnen nemen waarvoor hij al vele jaren stond.

Even voorstellen: Hugo (37), een goed ogende, slimme, voorkomende man. Heeft werk dat hij plezierig vindt, is getrouwd en vader van twee jongens, 7 en 4 jaar. We schrijven 1993. Hugo foto 1 200px voor web

Een Stier
Hugo woont met zijn jonge gezin in Katwijk. Heeft een goede baan in het advieswerk. Hij kookt graag in het weekend en gaat vaak met zijn jongens op pad. Daar geniet hij intens van. Vaak neemt hij zijn oudste zoon mee naar hun moestuin verderop, bakt met oudjaar oliebollen met zijn vader en loopt elke week hard met een vast ploegje vrienden. ’s Zondags naar oma, in de zomer met z’n allen naar Frankrijk. Een knus, stabiel leven. Dat past goed, want Hugo is een Stier. En Stieren houden van stabiliteit. Lees verder

 

Haagse krachtpatsers 
Ook dit is een verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, 'levensverhalen met een twist'. Een idee van Cala van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

__________________________________________________________________________________________________

 

'Dit kan toch niet waar zijn'

Een positief mens in hart en nieren: Jeannet (64). Bijna onwaarschijnlijk weerbaar. Een knokker. Waar ze zich het meeste tegen verzet is onrechtvaardigheid. En het falen van systemen. Daar kreeg ze op pijnlijke wijze mee te maken toen haar jongste zoon in de gevangenis belandde. 

“Mam, ik kom terug. Ik heb hier een Hagenees ontmoet die wil terugvaren naar Nederland. Hij vraagt of ik mee wil. Het lijkt me onwijs gaaf.” Een mailtje aan Jeannet, van haar jongste zoon Ronald, in mei 2005.  Jeannet websiteLees hier verder!  

 

Haagse krachtpatsers 
Opnieuw een verhaal in de reeks Haagse krachtpatsers, 'levensverhalen met een twist'. Een idee van Cala van den Bergen (tekst) en Loes Schleedoorn (foto's).

____________________________________

 

 

Comodo SSL