Deze tekstschrijver maakt fouten tegen de taalregels! Begin jaren negentig deed ik iets, wat nog niet in de mode was en kreeg het daarom aan de stok met een secretaresse van een scheidend directeur van een zorginstituut. Hij was blij met het interview dat ik over hem geschreven had. Zij wees de tekst af. En omdat secretaresses het vaak voor het zeggen hebben, ging het verhaal niet door. Waar ging het over? Over dat ‘en’ in de voorgaande zin: volgens een oude schoolregel die zij in haar hoofd had, begon je een zin nooit, maar dan ook nooit, met ‘en’. In de praktijk ligt dat een stuk genuanceerder.

'En' aan het begin van de zin, mag dat?  goed gedaan website kleinerJazeker mag dat! En is een nevenschikkend voegwoord. Het verbindt gewoonlijk een hoofdzin met een voorafgaande hoofdzin. De twee zinnen kunnen dan één samengestelde zin vormen, maar dat hoeft niet.
Je kunt het tweede deel ook als losse zin weergeven, bijvoorbeeld om de eerste zin duidelijk als zelfstandige zin te presenteren.
Of om het alternatief met en meer nadruk te geven. Door de tweede zin als nieuwe zin te presenteren valt die nieuwe zin meer op.

Voorbeelden
Gisteren was het museum al open voor journalisten en genodigden. En vandaag opent het de deuren voor het publiek.

Ook kan een afzonderlijke zin ingeleid door en een verband leggen met meer dan één voorafgaande zin, of verwijzen naar een situatie buiten de tekst.
Mijn ene opa was timmerman. Mijn andere opa werkte op een kantoor. En mijn beide oma's waren huisvrouw.
En dan is er nog het probleem van de afvalverwijdering.
En wie heeft de deur weer niet op slot gedaan?

Wat schrijven de boeken?
Deze stijl is informeel, zeggen de boeken. Een zin met ‘en’ beginnen is meer spreektaal dan schrijftaal. En laat dat nu net de reden zijn waarom het mij zo bevalt! En dat veel goede schrijvers van deze zinsconstructie gebruik maken! De informele toon trekt veel meer aan dan de formeel zakelijke stijl.

Comodo SSL